Misschien herken je dit.

Je leven loopt gewoon verder.

Je werkt. Je zorgt. Je neemt beslissingen. Je doet wat gedaan moet worden.

En ondertussen is er iets gebeurd waardoor het niet meer wordt zoals voordien.

Een ernstige diagnose.
Een scheiding.
Een overlijden.
Een conflict of verraad.
Een professioneel breekpunt.
Een beslissing die veel verandert.

Of iets wat moeilijker te benoemen is, maar waarvan je weet: dit verandert mijn leven.

Je weet misschien heel goed wat er gebeurd is.

Maar daarmee weet je nog niet hoe je ermee verder moet.

Wat ik doe

Soms is er al veel gedacht, besproken of geprobeerd.

En toch blijft iets vastzitten.

Dan kijk ik mee.

Ik luister, vraag door, leg verbanden en breng onder woorden wat nog niet helder gezien of uitgesproken werd.

Niet om te zeggen wat je moet doen.

Wel om zichtbaar en bespreekbaar te maken wat in de weg is komen te staan, zodat je zelf of samen, weer verder kunt.

De uitkomst blijft van jou.

Eén gesprek of samen kijken naar wat er speelt

Mijn werk begint niet met een traject.

Soms gaat het om een één-op-één gesprek.
Soms ligt de vraag tussen mensen.

Mensen kunnen naar dezelfde situatie kijken en iets heel anders beleven. Een familie raakt elkaar kwijt. Een gesprek blijft vastlopen. Een team wordt geraakt door wat er gebeurd is. Een verandering klopt op papier, maar landt niet bij de mensen die ermee verder moeten.

Ook dan kan ik mee kijken.

Niet meer dan nodig.
Wel diep genoeg om verschil te maken.

We spreken af in Kapellen, online, tijdens een wandeling of voor organisaties, op locatie.

Wanneer kan je aan mij denken?

Ik maakte een kort boekje over mijn manier van werken en de momenten waarop een gesprek iets kan toevoegen.

Lees

Misschien denk je tijdens het lezen aan jezelf. Aan iemand anders. Of aan een situatie waarvan je voelt:

hier zou Karin eens mee naar moeten kijken.